Dit werk is het niet meer, maar wat dan wel?

Kort gezegd: je voelt al maanden, misschien al jaren, dat dit werk het niet meer is. Je opent regelmatig een vacaturesite en je solliciteert nooit. Dat komt doordat vacatureteksten een oerwoud zijn van functie-eisen en competentielijstjes waar je niet enthousiast van wordt. Je leest er tien en bij geen enkele denk je: dit wil ik. Dus klap je je laptop weer dicht. Hieronder lees je waarom je op precies dit punt blijft steken, waarom goedbedoeld advies je niet verder helpt, en waar je dan wel begint.

Je kunt niet uitleggen wat er aan de hand is

Je twijfelt al een tijd over je werk. Een paar maanden, of als je heel eerlijk bent een paar jaar. Regelmatig open je ’s avonds een vacaturesite. Je leest er tien en het zijn allemaal dezelfde lappen tekst. Je bent stressbestendig, je bent een teamplayer, je rapporteert aan de manager operations. Bij geen enkele word je enthousiast. Dus je drukt nooit op solliciteren, je schrijft nooit die brief, en je gaat nooit het gesprek aan met je leidinggevende.

Want je functioneert prima. Je haalt je deadlines, je krijgt goede beoordelingen en je collega’s zijn aardig. Er is geen ruzie en er komt geen reorganisatie aan. Er is dus niets aan te wijzen, en toch wil je hier weg.

En als je erover praat met je partner of met een vriendin, dan hoor je jezelf zeggen: ja, ik weet het niet, het schuurt gewoon. Stellen ze dan een vraag, dan heb je geen antwoord.

Daar zit je vast. Je kunt niet uitleggen wat er aan de hand is, en dus krijg je van niemand te horen dat je gelijk hebt. Je partner zegt dat het overal wel wat is. Je vriendin zegt dat je het goed hebt getroffen. En omdat je daar zelf niets tegenin kunt brengen, denk je: dan zal het wel aan mij liggen. Dus blijf je zitten.

Hoe het er van dichtbij uitziet

Je bent vaak moe en vaak leeg, ook op dagen waarop er niets zwaars is gebeurd.
Je hebt geen zin om op te staan. Niet dramatisch, gewoon geen zin.
Je enthousiasme is al een tijd weg en je weet niet precies wanneer dat begon.
Je denkt: ik hou dit geen jaar meer vol. Vooral na een vakantie komt die gedachte hard binnen.
Ergens ben je bang dat dit het is, voor altijd. En dat benauwt je meer dan je hardop zegt.

Dus je wilt iets anders. Alleen: wat dan? Ligt het aan jou? Moet je gewoon iets veranderen op je werk, iets aangeven, ergens het gesprek over aangaan? Je weet niet waar het precies wringt, dus je weet ook niet wat je nodig hebt.

Waarom je van anderen niets opschiet

Omdat je het zelf niet scherp krijgt, kun je het ook niet echt met iemand bespreken. En wat je terugkrijgt is goedbedoeld en niet bruikbaar.

Het is overal wel wat. Je moet niet zo klagen, zo slecht heb je het niet. Of, de allerlastigste: ga dan gewoon iets anders doen.

Dat laatste is nou juist het probleem. Iets anders gaan doen is niet de oplossing als je niet weet wát.

De valkuil waar bijna iedereen in stapt

Ik sprak van de week een vrouw. Ze had gehoopt dat het na de zomer anders zou voelen, want ze had vakantie gehad. Maar ze voelde zich nog precies hetzelfde en eigenlijk werd het erger. Ze zei: ik voel dat vuurtje niet meer bij mijn werk, maar wel bij mijn collega’s. Is dat dan waarom ik moet blijven?

Daar zit de valkuil. Je hoofd blijft redenen zoeken waarom je moet blijven, want dat is wat je hoofd doet. Je collega’s zijn leuk. Het salaris is prima. Je hebt het zo slecht nog niet. Hoe dat eruitziet als het jaren duurt, staat in succesvol maar ongelukkig, zo ontsnap je uit de gouden kooi. Ondertussen blijft je gevoel zoeken naar iets waar je wel energie uit haalt, want daar zit je verlangen.

Zolang die twee niet samenwerken, gebeurt er niets. Je hoofd ziet beren op de weg, je gevoel wordt genegeerd, en je brein zegt: stel het nog maar even uit. En dan is het weer een jaar later.

Waarom uitstellen zo makkelijk gaat

Uitstellen voelt niet als uitstellen. Het voelt als verstandig zijn.

Na de reorganisatie. Als dat project klaar is. Als het rustiger wordt. Als de kinderen naar school gaan. In het nieuwe jaar. Dat zijn stuk voor stuk redelijke gedachten, en samen houden ze je jaren op dezelfde plek. Waarom dat zo hardnekkig is, schreef ik op in waarom het moeilijk is te stoppen met werk dat niet meer past.

Kijk eens terug. Dit patroon heb je nu al een paar keer doorlopen. Elke keer kwam er een moment waarop je besefte dat je werk niet bij je past, en elke keer schoof het weer naar achteren.

Waarom een snelle oplossing je niet helpt

Je zou nu je baan kunnen opzeggen. Of er een andere taak bij pakken, of intern iets anders gaan doen. Dat geeft even lucht, en daarna sta je op hetzelfde punt.

Want wie vertrekt zonder te weten waar het aan lag, kiest de volgende baan met precies dezelfde bril op. En omdat je dat ergens wel aanvoelt, twijfel je. En omdat je twijfelt, doe je niets.

Wat je dan wel doet

Je begint niet met kiezen. Je begint met taal.

Schrijf op waar je energie weglekt. Niet in het algemeen, maar per dag: welk overleg, welke taak, welk gesprek. Twee weken lang, één regel per dag.
Schrijf op wanneer het wel goed ging. Wanneer kwam je met energie thuis, wat deed je toen en met wie.
Zoek uit wat je belangrijk vindt. Niet wat je kunt, want daar ben je goed in en dat is precies het probleem. Wat je wilt.
Zet een datum in je agenda. Bijvoorbeeld: op 1 december weet ik wat ik ga doen. Zonder datum blijf je erover nadenken, en nadenken voelt alsof je bezig bent terwijl er niets verandert.

Als je die woorden hebt, kan er twee dingen gebeuren. Je ziet dat je een aantal dingen op je huidige werk kunt veranderen en dat het daarmee beter wordt. Of je ziet dat je echt weg moet. Dan doe je dat met het gevoel dat je zeker weet dat het de juiste keuze is, en dat is een heel ander vertrek dan een vlucht.

Wil je hier zelf mee beginnen, dan is de Mini Kompas Cursus daarvoor gemaakt. Zeven dagen, elke dag een mail met een opdracht van een kwartier. Geen coachtraject en geen gesprekken, maar wel het punt waarop dat vage gevoel heldere taal wordt. Een aantal van die opdrachten gebruik ik ook in mijn loopbaantraject, en mijn klanten noemen dat de waardevolste van allemaal.

Dit is trouwens geen vrouwenverhaal. Ik spreek net zoveel mannen die hier zitten, en die er nog minder makkelijk over beginnen.

Veelgestelde vragen

Ik weet wel wat ik niet meer wil, maar niet wat dan wel. Is dat normaal?

Dat is de meest gehoorde zin aan mijn tafel. Bijna niemand komt hier binnen met een plan. Dat je weet wat je niet meer wilt, is het startpunt en niet het probleem.

Moet ik mijn baan opzeggen?

Nee, en dat is meestal de duurste zet. Eerst uitzoeken waar het aan ligt, dan pas beslissen. Anders neem je hetzelfde patroon gewoon mee naar je volgende werkgever.

Hoe weet ik of het aan mij ligt of aan mijn werk?

Daar kom je achter door te kijken waar je energie naartoe gaat en waar hij weglekt. Zit het in bepaalde taken of in bepaalde mensen, dan is daar vaak iets aan te doen. Zit het overal en al jaren, dan gaat het over de plek. In moe van een werkdag waarop je eigenlijk niks deed lees je hoe je dat verschil zelf uitzoekt.

Waarom lukt het me niet om gewoon te solliciteren?

Omdat vacatureteksten je niets vertellen waar jij warm van wordt. Het is een oerwoud van functie-eisen en competenties, en jij leest ze met de vraag of jij in dat plaatje past. Dat is de omgekeerde volgorde. Zolang je niet scherp hebt wat je zoekt, blijf je zoeken naar een tekst die je enthousiast maakt, en die vind je daar niet.

Ik heb het eigenlijk best goed. Mag ik hier wel ontevreden over zijn?

Ja. Je stelt je niet aan. Je loopt leeg op een plek die op een bepaald punt niet matcht met wie je bent, en dat een ander die plek fijn zou vinden verandert daar niets aan.

Liever luisteren?

Dit artikel komt uit aflevering #141 van mijn podcast, Je weet dat dit werk niet meer klopt maar je weet niet wat dan wel.

Wil je weten of het aan deze werkplek ligt of aan dit soort werk?

Plan een gratis gesprek van drie kwartier. Je vertelt wat er speelt, ik stel de vragen die je jezelf niet meer stelt, en aan het eind heb je woorden voor wat er aan de hand is. Je zit daarna nergens aan vast.

Wil je eerst zelf lezen, download dan het gratis e-book 7 valkuilen die je grootste talenten blijken te zijn. Daarin lees je waarom de eigenschappen die je nu tegenhouden vaak precies je sterkste kanten zijn.