Ik was 23 toen ik naar Amerika ging als au pair. Daarvoor werkte ik al jaren in de kinderopvang. Ik deed mijn werk goed, ik vond het ook leuk, maar er zat geen uitdaging meer in. Elke dag was een beetje hetzelfde. Ik had al van groep gewisseld, een nieuwe groep opgezet, alles wat er te leren viel had ik geleerd. Ik was 23 jaar en werkte sinds mijn 19e. Ik dacht, ik wil meer van de wereld zien, dus ging ik naar Amerika.

Ik kwam in een lief gezin terecht. Twee meisjes, een nieuwe baby kort na mijn aankomst. De ouders waren ruim tien jaar ouder dan ik, maar het voelde meer als vrienden dan als werkgevers. Ze namen me overal mee naartoe. Florida, Disney World, uit eten, weekendjes weg. Ik was echt onderdeel van het gezin.

En toch. Na zes maanden was het saai aan het worden. Meisjes ophalen. Ontbijtje maken. Naar school brengen. Naar een gymklasje. Naar bed brengen. Ik deed al jaren niets anders in de kinderopvang en ik dacht, ik ben hier eigenlijk wel klaar. Maar ik zou een jaar blijven en ik was pas halverwege. 

Het punt waarop misschien jij ook zit

Je kunt ook de podcast luisteren: #153: Wat als je je werk hebt uitgespeeld?

Wat ik meemaakte in Amerika is wat ik nu zo vaak terug hoor van klanten. Ze zitten al jaren bij hetzelfde bedrijf, doen hun werk goed, collega’s zijn tevreden, ze halen hun targets, voeren hun gesprekken, leiden hun teams. Maar ze hebben het uitgespeeld. Ze hebben alles gezien, alles geleerd wat er te leren viel. Misschien is er nog wel iets te leren, maar dat zijn de kleine dingetjes. Niet meer iets wat hen voldoening geeft. En toch blijven ze zitten. Net als ik in Amerika.

Waarom blijf je zitten als je dit al weet?

In Amerika had ik een contract en ik vond dat ik mijn commitment had gegeven om dit jaar af te maken. In mijn hoofd zat die gedachte: “Je hebt ja gezegd, nu moet je het ook afmaken, want als je eerder stopt, voelt dat als opgeven. Als falen.”

En precies dat hoor ik klanten ook zeggen:
“Als ik nu stop, ze hebben me nodig.”
“Dit project is nog niet af.”
“Ik heb me nog maar net ingewerkt op deze functie.”
“Ik heb een aandelenpakket dat over twee jaar pas vrijkomt.”

En zo stel je het uit. En nog een jaar. En nog een jaar. Tot je een keer in je auto naar je werk rijdt en denkt, “Hoe ben ik hier eigenlijk in beland?“

Lees ook: Succesvol, maar ongelukkig? Zo ontsnap je uit de gouden kooi.

Het gesprek dat alles veranderde

Op een avond zat ik te praten met een andere au pair. Ze was 21, en ik had wel een klik met haar. Ik vertelde haar wat ik voelde. Dat ik klaar was en dat ik me een beetje verveelde. Dat ik dit zo graag wilde, en nu erachter kwam dat het saai begon te worden. En weet je wat ze deed? Ze gaf me geen advies. Ze stelde me vragen. De juiste vragen. Ze gaf me het gevoel dat het niet gek was wat ik dacht. Opeens werd het voor mij heel helder. Ik wilde naar huis. Niet omdat ik heimwee had. Dat had ik niet. Ik miste mensen, natuurlijk, maar dat was niet de reden. Ik wilde mezelf blijven uitdagen. Ik wilde leren. En dat lukte hier niet meer. Maar zonder dat gesprek had ik dat niet zelf in woorden kunnen vatten.

Wat ze deed, en wat ik nu voor anderen doe

Wat zij voor mij deed in dat gesprek, dat is precies wat ik nu voor mijn klanten doe. Ze hebben hulp nodig om uit te zoeken wat ze dan wél willen. Ze zitten al ergens waar ze al lang klaar mee zijn, en ze weten dat. Maar hebben ze dat al ooit hardop tegen iemand gezegd? En heeft die iemand begrip gehad voor hun situatie? Of zijn ze met hen mee gaan praten in de redenen waarom ze vooral tevreden zouden moeten zijn?

“Maar je hebt toch een goed salaris?”
“Maar het is toch zinvol werk?”
“Maar zoveel mensen zouden willen dat ze jouw baan hadden.”

Allemaal waar. En allemaal niet relevant voor hoe het van binnen voelt. Wat ik zie bij mijn klanten als ze bij iemand komen die wél met ze meedenkt: ze raken opgelucht. Ze vinden het super eng om dit te bespreken, maar op het moment dat ze het doen, voelt het als opluchting. Er komt begrip voor henzelf. Omdat ze zelf horen dat ze niet gek zijn. Dat het gevoel van onrust, van ontevredenheid, ergens vandaan komt. En op het moment dat we dat gaan onderzoeken, gaan ze ook zien waar ze wel naartoe willen.

Hoe het afliep met mij

Ik ben drie maanden eerder dan gepland naar huis gegaan, maar niet hals over kop. Ik had eerst uitgezocht wat ik in Nederland zou gaan doen. Ik wilde een nieuwe HBO studie doen, deeltijd. Ik wist welke. Ik wist ook wat ik daarna kon doen. En dáár werd ik enthousiast van. Toen werd het gesprek met mijn gastgezin ook anders. Het was nog steeds moeilijk, want de emotionele connectie was er. Ik wilde het ook voor hen oplossen, dus ik heb meegezocht naar een andere au pair. Maar het mooiste was, ze snapten het. Net zoals ik nu vaak hoor dat de manager van mijn klanten het ook snapt als ze eindelijk dat gesprek aangaan. Want die managers zien al lang dat er meer in iemand zit dan wat ze nu doen. Natuurlijk vinden ze het jammer voor zichzelf, maar ze gunnen het ook. Mijn gastgezin schreef een kaart met lieve woorden die ik nog steeds heb. En af en toe kijk ik nog naar foto’s of op Instagram, naar hoe die meiden inmiddels zelf jongvolwassen zijn.

Waarom dit verhaal voor jou is

Soms heb je iemand anders nodig om te zien wat je zelf niet ziet. Om te benoemen wat je zelf niet durft te benoemen. En pas door dat te doen, kom je in beweging. Kun je gaan kijken wat je dan wel wilt, want je hoeft niet te blijven waar je nu bent omdat het veilig voelt. Heel vaak zit angst eronder. De angst van onzekerheid of van financiële onzekerheid. De angst van niet weten waar je dan terecht komt. Ik snap dat. Niemand wil een foute keuze maken. Niemand wil gaan solliciteren en er weer achter komen dat het niet is wat je dacht. Maar juist daarom heb je dat onderzoek te doen. Zoals ik dat ook deed. Waarom wil ik hier dan weg? Wat ga ik in Nederland doen? Waarom zou dát wel kloppen met wie ik ben?

Wat het je nu kost om te blijven

Ik had laatst een gesprek met iemand die acht jaar in hetzelfde bedrijf werkte. Ze zei, “Ik weet niet zo goed wat mijn volgende stap is, maar ik weet wel dat blijven me steeds meer energie kost. Steeds meer.”

Op een gegeven moment word je steeds stiller. Steeds meer afgestompt. Je past je steeds meer aan aan de omgeving waarin je zit. Maar hoe lang ga je dat nog volhouden?

Lees ook: Loopbaancoach voor hoogopgeleide vrouwen: waarom het juist voor jou waardevol is

Ben jij al op dat punt dat je denkt: “Ik wil nu echt iets anders. Ik wil dit onderzoeken. Daniëlle, je moet mij daarbij helpen!”

Dan wil ik je uitnodigen voor een gesprek, zodat ik met je mee kan kijken en mee kan denken: Wat is jouw volgende stap?

Of kijk eens naar het Carrière Kompas Traject op mijn website. Daar gaan we niet alleen kijken naar wat je kan, maar naar wat je van nature doet waar je energie van krijgt. Naar je talenten en je drijfveren. Niet oppervlakkig zoals “ik werk graag met mensen”, want dat doen heel veel mensen op heel verschillende manieren. Maar in de diepte. Wie ben jij eigenlijk? Want pas dan komen de antwoorden waardoor je ook gaat zien wat de volgende stap kan zijn.

Gratis e-book:

Download mijn gratis e-book “7 Valkuilen die je Grootste Talenten blijken te zijn”. Al meer dan 2.300 mensen gingen je voor. → DOWNLOAD EBOOK

Gratis kennismakingsgesprek:

Herken je dit en wil je ontdekken hoe jij weer jezelf kunt zijn op je werk? Plan een gratis gesprek in. → GRATIS GESPREK