Je zit in een vergadering. Iedereen praat door elkaar over een probleem. En jij? Jij ziet allang wat er moet gebeuren. Maar je zegt niks.

In plaats daarvan gaat er een stemmetje in je hoofd aan. “Mis ik iets? Als dit zo simpel is, waarom ziet niemand het dan? Misschien snap ik het probleem niet goed.” Dus je wacht. Je luistert. Je twijfelt. En een half uur later zegt een collega precies wat jij al dacht. Iedereen vindt het briljant. En jij zit daar en denkt: dat had ik een half uur geleden al kunnen zeggen.

Herkenbaar? Dan is deze blog voor jou.

Ik heb ook een podcastaflevering opgenomen, daarin deel ik het verhaal van Linda (fictieve naam), een projectmanager die dit herkende. En ik leg uit wat ik tegen haar zei waardoor ze het anders ging zien. → Luister aflevering #147: “Waarom je in vergaderingen je mond houdt terwijl je het antwoord allang weet”

Waarom houd je je mond terwijl je het antwoord weet?

Dit zie ik regelmatig bij de mensen die ik begeleid. Slimme, ervaren professionals die in vergaderingen hun mond houden. Niet omdat ze niks te zeggen hebben. Maar omdat ze gaan twijfelen op het moment dat het ertoe doet. De stemmetjes klinken vaak zo:

• “Straks heb ik het mis.”
• “Misschien zie ik iets over het hoofd.”
• “Misschien vinden ze me te direct of arrogant.”
• “Wie ben ik om dit te zeggen?”

En dus houd je je in. Je zegt het heel voorzichtig. Of je wacht tot iemand anders het zegt. Het gekke is: achteraf heb je vaak gelijk. Die oplossing die jij zag, dat was óf de juiste oplossing, óf het voorzetje waardoor de juiste oplossing werd gevonden. Maar op het moment zelf voelde het niet zo.

Waar komt die twijfel vandaan?

Je hebt ervaring. Je wordt regelmatig om raad gevraagd. Maar het vertrouwen in jezelf is er niet altijd. Dat komt omdat je ergens hebt geleerd om eerst extra vragen te stellen. Om even af te wachten. Om te luisteren voordat je iets zegt. En dat is op zich niet verkeerd. Maar ergens ben je doorgeslagen, want als je terugdenkt in je leven, heb je waarschijnlijk al vaker te horen gekregen:

• “Wacht nou eens even.”
• “Stel nu eens niet zoveel vragen.”
• “Hou je maar even stil.”
• “Je gaat te snel.”

Mensen zijn niet gewend dat jij het al zo snel doorziet. En als je dat maar vaak genoeg hoort, ga je het geloven. Dan ga je twijfelen aan alles wat je weet. Dan ga je vanzelf de rem erop gooien. En dan krijg je dit patroon: je ziet het, je voelt het, je weet het, maar je zegt het niet.

Twijfelen betekent niet dat je ongelijk hebt

Dit is wat ik tegen mijn klanten zeg: die twijfel die je voelt, dat is niet de twijfel omdat je het niet weet. Die twijfel is er ondanks dat je het weet. Jij ziet dingen die anderen niet zien. Je denkt in het grotere geheel. Je bekijkt iets van meerdere kanten. Dat gaat zo vliegensvlug in je hoofd dat je zelf niet eens doorhebt hoe bijzonder dat is. Maar omdat het jou geen moeite kost, denk je dat het voor iedereen zo werkt. Dat is niet zo. Lang niet iedereen kan dat. De vraag is dus niet: moet jij jezelf nog meer inhouden? De vraag is: zit jij op een plek waar dit gewaardeerd wordt?

Wat kun je hiermee?

Hier zijn drie dingen die je vandaag al kunt doen:

1. Kijk waar dit begon

Denk eens terug. Wanneer heb je voor het eerst gehoord dat je te snel was, te kritisch, of te veel vragen stelde? Was dat thuis? Op school? In je eerste baan? Als je dat moment vindt, snap je beter waarom je nu nog steeds de rem erop gooit. Dat is niet wie je bent. Dat is wat je hebt geleerd.

2. Let op wanneer je dit doet

Kijk de komende week eens bewust naar momenten dat je je mond houdt. Wanneer je iets ziet maar niks zegt. Wat denk je dan? Welk stemmetje houdt je tegen? Je zult merken dat je dit vaker doet dan je denkt.

3. Oefen met kleine dingen

Je hoeft niet meteen in een MT-vergadering je visie neer te leggen. Begin met een vraag stellen. Of een observatie delen: “Goh, ik zie dit. Klopt dat?” Dat is een veiligere manier om te toetsen of jouw gedachtegang klopt. En vaak zet je daarmee de rest al aan het denken in de richting die jij ziet.

Wanneer je twijfel een probleem wordt

Als je merkt dat je jezelf steeds vaker inhoudt, steeds vaker aanpast, terwijl je eigenlijk best weet wat je wil zeggen, dan is er iets aan de hand. Dan zit je waarschijnlijk in een omgeving die niet bij je past. Of je bent zo ver van je voorkeursgedrag afgedwaald dat je niet meer weet hoe je terug moet. Dat kost energie. Veel energie. En op een gegeven moment komt er een punt dat je denkt: ik wil me niet meer aanpassen. Ik wil terug naar de persoon die ik ben.

Herken je dit?

In mijn Carrière Kompas Traject werk ik met de Talent Motivatie Analyse. Daarin komt keer op keer naar boven dat de mensen die ik begeleid heel snel van alle kanten iets kunnen bekijken. Dat grotere geheel zien. Verbanden leggen die anderen niet zien, maar ze zijn zich daar vaak niet van bewust. Omdat het hen geen moeite kost, zien ze niet hoe waardevol het is. Doordat ik ze een spiegel voorhoud, gaan ze zien: dit is geen zwakte. Dit is mijn kracht. En als de omgeving dat niet waardeert, dan is de omgeving het probleem. Niet jij.

 

---

Veelgestelde vragen

Waarom twijfel ik aan mezelf in vergaderingen terwijl ik de ervaring en de expertise wél heb?

Je hebt waarschijnlijk geleerd om je in te houden. Ergens in je leven heb je te horen gekregen dat je te snel was, te kritisch, of te veel vragen stelde. Die boodschap is blijven hangen. Nu twijfel je automatisch, ook al heb je gelijk.

Is zelftwijfel op werk een teken van imposter syndroom?

Niet per se. Imposter syndroom gaat over het gevoel dat je je succes niet verdient. Wat ik hier beschrijf is anders: je weet dat je het antwoord hebt, maar je durft het niet te zeggen. Dat komt vaak doordat je omgeving je heeft geleerd om jezelf in te houden.

Hoe weet ik of mijn twijfel terecht is of niet?

Kijk naar het patroon. Als je achteraf vaak gelijk blijkt te hebben, dan is je twijfel niet terecht. Dan is het een aangeleerde reactie, geen signaal dat je iets mist.

Wat kan ik doen als mijn ideeën niet gewaardeerd worden op werk?

Dat kan twee dingen betekenen. Of je brengt je ideeën niet op de juiste manier. Of je zit niet in de juiste omgeving. Als je merkt dat je je steeds moet aanpassen om gehoord te worden, is dat een signaal dat de omgeving niet bij je past.

Hoe krijg ik meer zelfvertrouwen in vergaderingen?

Begin klein. Stel een vraag. Deel een observatie. Check of je gedachtegang klopt. Zo bouw je bewijs op dat jouw inzichten waardevol zijn. En zoek een omgeving waar dat gewaardeerd wordt. Jezelf beter leren kennen door een persoonsanalyse als de Talent Motivatie Analyse kan helpen om je zelfvertrouwen omhoog te krikken, omdat je uitgebreid en diepgaand stilstaat bij je voorkeursgedrag en daarmee woorden geeft aan hoe je bedraad bent.

---

Podcast en verwijzingen

Luister de podcast over dit onderwerp:

Ik heb een podcastaflevering opgenomen over precies dit thema. Daarin deel ik het verhaal van Linda (fictieve naam), een projectmanager die dit herkende. En ik leg uit wat ik tegen haar zei waardoor ze het anders ging zien. → Luister aflevering #147: “Waarom je in vergaderingen je mond houdt terwijl je het antwoord allang weet”

Gratis e-book:

Download mijn gratis e-book “7 Valkuilen die je Grootste Talenten blijken te zijn”. Al meer dan 2.300 mensen gingen je voor. → DOWNLOAD EBOOK

Gratis kennismakingsgesprek:

Herken je dit en wil je ontdekken hoe jij weer jezelf kunt zijn op je werk? Plan een gratis gesprek in. → GRATIS GESPREK